door Door Feline en Irene
In 2023 hadden we de Spannende boekenweekgeschenken als samenleesproject. Het samen lezen én meningen vormen beviel zodanig goed dat we een nieuw project zochten. Na het nieuwsbericht over een tiende deel van Drakeneiland was het duidelijk: dit werd ons project. We hebben dit als kind heel graag gelezen en om alles weer te weten bij het nieuwste deel zou het leuk zijn de eerdere negen delen te herlezen. Dus net als alle kinderen van Drakeneiland uit alle regio’s van Nederland, hebben we de boeken uit verschillende vestigingen van de bieb gereserveerd (de verschillende regio’s van de bieb hadden allemaal een paar delen te leen).
Algemeen
De kinderen die op Drakeneiland wonen zijn daar allemaal naartoe gestuurd. Het is altijd als laatste redmiddel, niemand in Nederland weet nog wat ze met de kinderen aan moeten en niemand kan voor ze zorgen. Draken van kinderen worden dus naar Drakeneiland gestuurd. Drakeneiland is zogezegd de ‘strafkolonie’ van meneer Papadopoulos, de geheimzinnige baas. Geheimzinnig, omdat hij er niet is, maar ook geen enkele andere volwassene. Voor de kinderen voelt het dus niet eens als straf! Toch houdt het niet in dat zomaar alles kan en mag. De kinderen zijn op zichzelf aangewezen, maar van anarchie of chaos is geen sprake! Drakeneiland is een kleine samenleving op zich. Renée bakt brood, Hester zorgt voor drinken, Jakko voor kaas, er is een spellier, koddebeier (politieagent), een advocaat, een zogenoemde rechter en meer. En die zijn nodig! Er zijn tien geldende wetten en bij een overtreding kunnen er spieën (de geldige valuta) worden ingehouden bij je volgende salarisuitbetaling, waardoor je minder luxe producten kan kopen. Basisproducten zoals brood zijn voor iedereen gratis.
Het verblijf van een kind duurt een maand, sommige kinderen vertrekken eerder, bijvoorbeeld als ze zich niet goed gedragen hebben. Er zijn drie vertrekmomenten: Bombinie (21 mei), Astalabiesta (21 juli), Toedelodokie (21 juni). Met Ajuparaplu vertrekken alle kinderen. Het kan zijn dat je langer mag blijven, namelijk de hele zomer, als je jezelf onmisbaar had gemaakt. Je misbaarheid hangt af van je baan/rol op het eiland. Zoals de pizzabezorger, spellier, huisvester, verhalenverteller, schout en aanklager.
Het verblijf op Drakeneiland is weliswaar als straf bedoeld, maar de meeste kinderen willen niet meer weg zodra ze er eenmaal zijn. Ieder kind heeft iets ‘gedaan’, maar velen komen uit een systeem waarin ze afgekeurd worden en door hun ouders, docent of klasgenoten voor hun gevoel als teleurstelling werden gezien. Ook het jeugdzorgsysteem weet geen plek of oplossing. Een vreselijke benadering, maar op het eiland krijgen de kinderen verantwoordelijkheden en te maken met leeftijdsgenoten die hun situatie begrijpen. En wat kunnen ze dan veel!
Tuurlijk is niet altijd alles pais en vree. Soms heeft een kind last van de bukziekte, oftewel heimwee. Als je tranen hebt, laat je dit liever niet zien aan anderen door bijvoorbeeld je veters te strikken, zodat je bukt en niemand je tranen ziet. Ook is er natuurlijk soms ruzie of zijn er andere problemen. Ieder boek vertelt vanuit een van de hoofdrolspelers weer een nieuw probleem en avontuur.
Hieronder lees je de beoordeling per boek en helemaal aan het einde onze eindconclusie!
Deel 1 – Overleven op Drakeneiland
In het eerste deel is het eerste avontuur de gebeurtenis van weggestuurd worden en aankomen op Drakeneiland. Mark wordt gezien als lastpak en moeilijk opvoedbaar. De lezer leert samen met Mark het eiland, haar gebruiken en de bewoners kennen. Als hij aankomt, weet hij niet eens waar hij is en waar hij naartoe moet. Mark heeft honger en dorst, is op een onbewoond eiland, maar plots is er een jongen met pizza’s, die vervolgens diezelfde pizza’s niet met hem wil delen? Na een pad gevolgd te hebben, komt hij in het dorp en moet hij zijn reden van zijn komst vertellen in een soort hoorzitting. Hij krijgt het beroep spellier toegewezen. Voor iedereen is iets te doen en op eerlijke wijze verdeeld. Marks eerste opdracht is het organiseren van een spel. Gaandeweg leert hij de regels, manier van leven en geld verdienen en wie zijn vrienden zijn op Drakeneiland.
Irene: Het was leuk om weer op Drakeneiland te zijn, ik was na zeker tien jaar niet eens alles vergeten. Dat zegt voor mij iets over de goedheid van dit verhaal en deze serie. Zo was ik Mark, Luilebal en Losbol, Marisol, Marnix en Mo nog niet vergeten.
Mark wordt de Spellier, omdat hij goed is/was in het bedenken van kattekwaad, of omgedacht: avonturen. Het komt goed naar voren dat Drakeneiland bedoelt is om te leren van je fouten, dat het een volwaardige samenleving is inclusief de Parlevinkers als regering. De hoogste straf die je kan krijgen is verbanning, maar uiteindelijk willen kinderen dat niet. Dit eerste deel wakkert mijn enthousiasme voor deze serie opnieuw aan!
Feline: Ik vond deel 1 supertof! Ik vond het zo leuk om samen met Mark weer in het eilandleven te duiken, de regels te leren kennen en hoe het ook alweer allemaal zat. Ik kan me herinneren als kind me voor te stellen hoe dat brood moest smaken (de binnenkant van Maltesers) en wat je onderweg van dorp naar dorp zou tegenkomen. Ik was het gros niet vergeten en de dingen die ik niet meer wist was gewoon oprecht leuk om weer te lezen.
Deel 2 – Strijd om Drakeneiland
Mo praat weinig en observeert vooral. Zijn baan is klokkenluider en de klok spreekt soms voor hem. Mensen zien hem veelal over het hoofd, behalve zijn vriend Ewout. Helaas vertrekt Ewout weer naar het vasteland en Mo heeft het gevoel heeft er alleen voor te staan. Na het vertrek van kinderen komen er ook nieuwe kinderen, zoals Marnix. De sfeer op het eiland wordt niet beter na de komst van Marnix, hij benoemt zichzelf tot leider en uiteindelijk koning en zet zijn eigen politie-eenheid op, de Dragonders. Niemand lijkt er iets van te zeggen, wat nu?
Irene: Ik weet nog dat ik dit boek als kind een goed deel vond, wie weet omdat ik wel iets herkende in Mo de klokkenluider. Niet per se de rol van klokkenluider, maar wel vanalles denken tijdens/na observeren van situaties en personen. Dat uitspreken naar anderen toe was net als Mo niet altijd mijn favoriete bezigheid. De kinderen die het hardste roepen hebben niet altijd automatisch de beste ideeën, dat blijkt heel duidelijk in dit deel. De boodschap in dit verhaal vind ik nog steeds goed. Iedereen hoort erbij, dus ook Mo. In hoeverre laat je over je heen lopen en kom je voor jezelf en/of de anderen op? Andere kinderen lijken Mo soms over het hoofd te zien, maar naar mate Mo zich vertrouwder voelt bij anderen, zegt hij meer. Anderen geven hem toch weer het gevoel dat hij erbij hoort.
Marnix is ook degene met het soort karakter waar ik niet goed mee door een deur kan. Egoïsme, onrechtvaardigheid en wat dat met anderen doet komt goed naar voren. En hoe zit dat met de wetten? Overigens een actueel onderwerp als je naar Amerika kijkt. Wat betekenen geldende wetten en regering nog als de ‘machthebbende’ toch alles naar zijn hand zet en doorvoert?
Feline: Het verhaal in dit deel herinnerde ik me niet meer. Ik vond het wel des te sterker. Het gaat onder andere over introverte kinderen, die soms over het hoofd worden gezien, maar des te meer veel impact kunnen hebben. Mo is heel ingenieus en weet daarmee eigenlijk het hele eiland te redden! Het gaat over trouw zijn, aan jezelf of aan de leiders van dat moment? Tot hoe lang laat je over je heen lopen, wanneer kom je voor jezelf en eenieders rechten op? Jakko infiltreert bij Marnix’ groep Dragonders, maar kan daar niet open over zijn, want daar gaat z’n dekmantel! Hoe snel oordeel je over iemand?
Deel 3 – Drenkeling op drakeneiland
Jakko de Geitenhoeder vindt een drenkeling aan de Verboden Kust. Hij wil hem eerst laten liggen, want wat moet een volwassen man op Drakeneiland? Maar iemand in nood laten liggen is in strijd met de tiende wet… De man wordt opgevangen in het dorp, maar hoeveel macht kunnen ze de vreemde toedichten? De man vindt zichzelf namelijk het belangrijkst als volwassenen, maar er zijn ook gewoon wetten om te volgen… Waarom doet de man dat niet en waarom wijst niemand hem daarop?
Irene: In dit deel vond ik thema’s zoals klassenverschil, naar elkaar omkijken, machtspositie, angst, onwetendheid en eigen belang t.o.v. belang van anderen mooi naar voren komen. De aanwezigheid van de drenkeling en later ‘de Man’ laat goed zien hoe groepsdynamiek verandert, hoe er invulling aan gegeven wordt, geruchten ontstaan, angst gecreëerd wordt en een volwassene en zijn ideeën toch hun werkende samenleving bijna om zeep helpt.
Ook Jakko worstelt soms met zijn positie en gevoel van er toedoen op Drakeneiland. Zijn rol op het eiland is wel degelijk belangrijk, want de geitenmelk is belangrijk als ingrediënt. Zonder melk geen brood, geen kaas op de pizza of minder te drinken. Toch kijkt niet ieder kind er zo naar en ontstaat een ‘wij/zij/jullie’ situatie. Daarbij speelt voor Jakko mee dat de drenkeling hem doet denken aan zijn stiefvader en zijn instabiele thuissituatie.
Zowel zijn eigen thuissituatie speelt mee, als ook zijn acties op Drakeneiland zelf, bijv. het aansluiten bij de Dragonders (deel 2). Hij en een paar anderen weten waarom hij zich aansloot, maar anderen denken (nog) meer zwart-wit. Is hij wel/weer te vertrouwen en wanneer verdient iemand een tweede kans? Dat geldt ook voor Marnix en zijn koningsavontuur, hij lijkt weer beter in de groep te liggen.
Feline: In dit deel zien we een duidelijke opvolging van het verhaal van deel 2 in dit derde deel van de serie. Jakko heeft in het vorige boek heel erg zijn best gedaan om zich in te zetten voor Drakeneiland, maar veel eilanders zien dat nog niet. Hij wordt een beetje buitengesloten, maar hallo?! Waar zouden ze zijn zonder zijn kaas? Het gaat overal op en door, om de melk nog maar niet te vergeten. Hij zet een reddingsactie op touw voor de man, die vervolgens de baas gaat spelen. Ook dat bedoelde hij goed, maar heeft een negatief effect. Veel kinderen denken dat hij meneer Papadopoulos is, dus dat ze extra hun best moeten doen om hem tevreden te houden. Lydia Rood heeft hier knap in verwerkt hoe een machtspositie werkt. Je ziet dat kinderen, ondanks alles, hun huidige situatie maar ook voorgeschiedenis met alleen al het gebeurde waarom ze weggestuurd zijn naar Drakeneiland, toch graag een goed kind willen zijn. Daarmee faciliteren ze het feit dat de man, net als Marnix in het vorige deel, het denkt beter te weten en de regels aan zijn laars te kunnen lappen, maar gelukkig weten de kinderen er toch een stokje voor te steken!
Deel 4 – Vermist op Drakeneiland
In dit deel vinden de miss- en misterverkiezing plaats, oftewel de Kei- en Kanjerverkiezing. Jezelf kiesbaar stellen en je stem uitbrengen. Door de verkiezingen wordt een wig geplaatst tussen beste vriendinnen Moon en Marisol. Ze wonen samen, maar hoe kunnen de schatkistbewaarder en populairste Parlevinker dit oplossen? Al helemaal nadat Marisol verdwenen is?
Feline: Ik vond dit deel tot nu toe het minst leuke deel. De opbouw was vrij lang en de vermissing gebeurde erg laat. Het uitpraten tussen de meiden gebeurde dan weer vrij snel en was niet zo duidelijk. Moon werd vooral weggezet als boeman, maar ik vond het aandeel van Marisol niet zo netjes en het was jammer dat dat wat onderbelicht bleef. Wat natuurlijk wel relevant is, is dat me dit als volwassene is opgevallen. Als kind ben ik hier totaal niet over gestruikeld en vond ik het vooral fantastisch weer in de wereld van Drakeneiland te verblijven.
Irene: Daar sluit ik me bij aan. Rond bladzijde 70 was Marisol pas vermist, de aanloop ernaartoe was vrij lang. Dit deel laat wel echt goed zien wat verkiezingen/beloningen kan doen met kinderen/mensen. Hoe denken anderen over jou of over anderen, wie is beter, leuker, populairder? Jaloezie heeft zeker niet altijd goede uitkomsten. Deze thema’s komen goed naar voren bij Moon en Marisol persoonlijk en gedurende hun vriendschap.
Deel 5 – Bedriegers op Drakeneiland
Economie! Opeens is er nog een grote-mensenmaatschappijthema dat aan bod komt in de serie. Er worden edelstenen gevonden en de kinderen die deze kunnen opduiken of bewerken, worden opeens rijk. Anderen worden arm en een kloof tussen arm en rijk ontstaat. Er komt een nieuw rijke-kinderenvaluta, terwijl voor andere kinderen de schatkist zelfs leeg is en er geen spieën meer uitbetaald kunnen worden. De belasting wordt verhoogd, de salarissen verlaagd… kan dit opgelost worden? En dan wordt Wendel als voorzitter ook nog eens uit z’n ambt gezet! Waarom is Wendel nou op Drakeneiland? Waarom gelden er voor hem andere regels?
Feline: Ik vond dit wel weer een heel interessant deel van de serie. Het was weer leuk om te lezen over hoe snel een volwassen probleem zich ook ontvouwt op het kindereiland, maar ook hoe ze het oplossen. Daarnaast is er weer een een staaltje groepsdruk, want alles ging goed zoals het ging en vervolgens komt er een nieuw kind Wendels verhaal in twijfel trekken. Enerzijds kan verandering onrust brengen, maar ook weer een frisse, eerlijke wind. Het is leuk om deze twee thema’s nu verwerkt te zien worden in een boek en ik vond deze dan ook weer echt beter dan deel 4.
Irene: Daar sluit ik me eigenlijk helemaal bij aan! Goed onderwerp, goed uitgewerkt ook en vooral ook wat spanning. Niet helemaal voorspelbaar, want hoewel je vermoedt dat ze ook in dit deel wel weer een oplossing vinden, weet je niet hoe. Wendel zijn gewetensvragen komen ook mooi naar voren; als je iets beloofd hebt om niet te delen, dan wil je dat niet doen. Dat wordt lastig gemaakt, als anderen aan hem twijfelen, hem niet meer geloven en hem onder druk zetten. Wat doe je dan?
Deel 6 – Indringers op Drakeneiland
Geen vreemde mannen in nood, geen nieuwe kinderen, maar toch indringers! Er komt opeens een groot zeiljacht aanvaren met een groep kinderen. Ze mogen het eiland niet op, Jeroen de Koddebeier neemt het heft in eigen hand en vertelt hen dat ze weg moeten. Hij doet écht z’n best en vertelt het in het Engels, maar de vijf jongeren luisteren niet. Uiteindelijk komen ze toch aan land en loopt de boel toch weer in de soep…
Feline: Het was best lollig om weer een verstoring te zien van de vrede op Drakeneiland. Iedere keer als er weer een nieuw iemand/nieuwe mensen komt/komen, is het aan de kinderen om hun vaste route aan te houden en zich niet weer tegen elkaar op te laten zetten. Jeroen neemt zijn eigen taak als Koddebeier héél serieus, wat leuk is om te lezen, maar doet dat soms wel op een ietwat boze en agressieve manier. Maar ook dit doet hij vooral omdat hij graag het goede wil doen. Ik vond het, zoals gezegd, een lollig deel, omdat je als kind leest dat bazige indringers soms ook maar kinderen zijn. Een mooi parallel met pesten is hier te maken.
Irene: Ik had even nodig om in het verhaal te komen, omdat de eerste 80 bladzijden veel van hetzelfde voelden. Jeroen was vooral gericht op vechten en muiterij en hoewel het in zijn situatie, door thuissituatie en daardoor zijn gedrag, te begrijpen is, vond ik hem soms ook een beetje irritant. Jeroen is als personage goed neergezet dus. Al begrijp ik heel goed dat een verandering in iemands handelen niet met een paar bladzijden komt en dat niet geloofwaardig is. Uiteindelijk wil ook Jeroen gezien worden en het gevoel hebben dat hij ertoe doet en naar hem als mens gekeken wordt. Ook begrijpelijk.
Deel 7 – Dolfijnen voor Drakeneiland
Marisol is de beste zwemmer van iedereen. Het liefst gaat ze ’s ochtends de zee in, ze maakt er nieuwe vrienden. Niet zomaar vrienden, maar dolfijnen! Ze durft/wil het tegen niemand te zeggen, want de dolfijnen zijn haar vrienden. Moon, haar beste vriendin, weet het dus ook niet. Maar Moon doet sowieso een beetje raar… wat zou er zijn? En zoveel andere kinderen zijn ook opeens verdrietig, is de bukziekte besmettelijk? Waarom willen kinderen ineens terug? Alhoewel… hoe zou het met haar eigen broertje zijn?
Feline: Dit was echt een deel óp Drakeneiland, zonder externe invloeden. Dat vond ik wel weer heel leuk. Marisol wordt door andere kinderen in andere boeken vooral omschreven als mooi, populair en invloedrijk vanwege haar rol als Parlevinker. Toch zit er natuurlijk een verhaal achter de reden dat ze naar Drakeneiland is gestuurd en denkt óók Marisol weleens aan thuis en vooral over hoe het met haar broertje gaat en ze best wel graag weer eens wat zou willen horen. Ik vond het leuk om de meerdere lijnen zo samen te zien komen.
Irene: ‘Hier was ze een Parlevinker, iemand naar wie de anderen luisterden. Hier deed ze eigenlijk nooit iets doms.’ De situatie dat Marisol haar broertje duwde achtervolgt haar, ze heeft o.a. nachtmerries. Ze weet niet hoe het met hem gaat. Ze vindt het fijn dat ze op Drakeneiland iemand is en ze haar niet behandelen als brokkenpiloot. Daar is ze degene die waarschuwt i.p.v. dat ze tot in den treure zelf wordt gewaarschuwd. Afwisselend volg je de verhaallijn rondom de dolfijnen en de bukziekte en de vragen waar Marisol mee loopt. Is de bukziekte echt besmettelijk en wat is de remedie? Wat is het verschil tussen haar rol als Parlevinker en vriendin? Goede kernboodschap dat naar elkaar omkijken op een positieve manier belangrijk is. Mensen waren net als dolfijnen: ze hadden elkaar nodig.
Deel 8 – Drakeneiland in nood
Honger doet iets met een mens en dat is goed te zien in dit deel. Een noodcomité volgt, maar hoe richt je dat in, wat zijn de regels en wie zitten erin? Hoe ga je ermee om als mensen daar ook (weer) iets van vinden? Protesten volgen en een tweedeling van de kinderen: Stop de Slachting en Kinderen Eerst. Blijven de hamsters leven of gaan ze voor hamsterburgers om toch te eten te hebben?
Irene: Ik vind dit echt een weer een goed Drakeneiland (of Hamstereiland) deel! Thema’s zoals pesten, meelopen, voor een ander opkomen, naar andermans ideeën luisteren (wie je ook bent), de waarde van een huisdier en vrienden, komen o.a. aan bod. Mensen die huilen, zoals Jelle, zijn niet automatisch dom of een moederskindje. Uiteindelijk blijkt ook hier weer dat iemands gedrag ergens vandaan komt en dat oordelen makkelijk gaat. Mooi vond ik ook dat ze een vreemdeling opnemen in hun samenleving, gered uit zee. Brambo werd op de vissersboot van familie ingezet als hulp, maar was niet erg gewenst. Op Drakeneiland wel.
Honger of niet; havermout wil bijna niemand. De rest van de voorraad is op, nieuwe krijgen ze niet, ze lossen het zelf maar op, aldus het vasteland. Het tofste vond ik dat er écht samengewerkt werd in dit deel, ongeacht welk kamp je behoorde, om de hamsters uiteindelijk te verdrijven, zowel het plan als de uitvoering in teamverband.
Zoals Papadopoulos zelf zegt aan de noodtelefoon bij Stijn: experiment geslaagd. Ik zeg: Drakeneiland op z’n best.
Feline: Wat een fantastisch deel! Ik besefte in dit deel dat de kinderen nogal ontvoerlustig zijn, maar ik vind het zo grappig uitgevoerd. De hamsters eten alle voorraden op, wat nu? Je leest opeens wat achtergrond, wat Papadopoulos heeft moeten doen/zeggen om dit eiland op te richten, dat hij er is opgegroeid, maar ook dat hij er alle vertrouwen in heeft dat de kinderen het zelf oplossen. Ik vind het ook wel grappig om in de voeding het tijdsverschil tussen toen en nu te lezen, toen was havermout vreselijk, maar nu ligt het volop in de schappen en wordt havermout weer met bakken tegelijk vrijwillig gegeten. Heerlijk weer met het noodcomité, dat het eerst voor het zeggen krijgt, maar de meerderheid toch andere wensen heeft en weer in opstand komt (heeft Lydia Rood opeens een Covidwerkwijze voorzien?). Moon en Marisol hebben in dit deel terloops weer ruzie, net als Wouter en Wendel, maar uiteindelijk komt alles goed. En ik vind Stijn een ontzettend leuk karakter op dit eiland. Einde.
Deel 9 – Drakeneiland in opstand
Ajuparaplu wordt met drie dagen vervroegd. Dat betekent dat ieder Drakeneilandbewoner (eerder) wordt opgehaald door de Snorrevrouw. Terug naar het echte leven met school en vooral: volwassenen. De Drakeneilanders pikken het niet en De Opstand komt tot stand. Renée twijfelt, want ze mist ook haar tweelingzus Jella. En als ze realistisch nadenkt; kunnen kinderen het uiteindelijk winnen van volwassenen?
Irene: Als ik naar dit boek kijk in de wetenschap dat dit écht het laatste deel was, dan zou ik zeggen dat het echt een goed slotdeel is. Dit deel sluit af met Ajuparaplu en voor een jeugdserie klinkt het logisch en goed dat het wordt afgesloten met de ‘sluiting’ van Drakeneiland. Of in ieder geval voor deze groep kinderen. Ook wanneer ze in opstand zijn, wordt er samengewerkt, zie je andere kinderen meer als leiders naar voren komen, wil Jeroen graag weer vechten en anderen juist niet. Uiteindelijk laat het zien dat met elkaar praten ook in deze situatie werkt. Bakker Renée stond in dit boek centraal en ook haar verhaal en gedachtegang vind ik goed uitgewerkt een toevoeging. Wat doet twijfel met je en wat zijn redenen om misschien toch terug te willen naar het vasteland? Daarnaast vind ik het einde ook echt goed, maar daar kan ik uiteraard niets over zeggen. En wat een geluk: nog een boek!
Feline: Wat grappig, ik kan me niet herinneren dit boek ooit gelezen te hebben. Deze was dus ook nieuw voor mij! Ik heb me door de jaren heel vaak afgevraagd hoe Drakeneiland nou eigenlijk geëindigd was, maar daar was gewoon al een verhaal over! Ik ben het eens met Irene, als dit het laatste deel geweest zou zijn, was het een goed laatste deel. Over samen actie voeren en voor jezelf opkomen, maar ook je eigen pad blijven volgen en kijken wat passend is in jouw situatie.
Deel 10 – Paniek op Drakeneiland
Daar is-ie dan! Het deel waarmee uiteindelijk dit project tot leven kwam en niet leidde tot paniek. Grote dank aan lezer Juliëtte die deel 10 bedacht heeft en het heeft opgestuurd naar Lydia Rood.
Irene: Ik vind het ontzettend leuk dat er na jaren toch een nieuw deel kwam, dat een kind door een serie aan de slag is gegaan met een echt slot én dat er dan zo’n goed verhaal uitkomt. Klimaatverandering, rollen in de maatschappij, relaties met elkaar en allerlei elementen die ook in eerdere delen voorkomen. Het wordt goed zichtbaar wat paniek doet met mensen, wie wie beschuldigd, hoe verdelingen binnen groepen ontstaan waardoor wij meer ik-ik en/of tegen elkaar wordt. Tof dat Liam het hoofdpersonage was, ik ben het met Juliëtte eens dat hij best een belangrijke rol heeft op Drakeneiland. Ook al doet iedereen ertoe op het eiland.
Feline: Inderdaad, hoe kan het dat Liam in ieder boek zo prominent voorkomt, maar nog niet eens de hoofdrol heeft gehad? Dat heeft Juliëtte goed gezien! In dit boek moeten de kinderen inventief aan de slag. Nadat ze namelijk op Drakeneiland zijn gebleven, moeten ze het zelf uitzoeken. Het water is vervuild, de kinderen raken ziek, hoe gaat dit oplossen en wie is hier verantwoordelijk voor? De kinderen komen er weer samen uit en dat maakt het een deel dat echt megagoed in de serie past en een mooi vervolg is!
Conclusie
Het was echt superleuk om deze hele serie over een periode van een paar maanden te lezen. Op school keek je altijd uit naar een volgend deel en ik heb echt nog lang nagedacht over hoe het eten zou smaken of hoe het zou zijn om door de verschillende dorpen te fietsen. Het is goed om te zien hoe de maatschappijrelevantie/-kritische thema’s worden verwerkt en opgelost. Daarnaast is het denk ik ook heel belangrijk om mee te nemen, zeker als je het als volwassene leest, hoe belangrijk het is om kinderen verantwoordelijkheden te geven. Dat ze die echt wel aankunnen en van daaruit juist vaak zich nog verantwoordelijker gedragen. We moeten kinderen niet onderschatten!
Het enige dat opviel, is dat er nooit verjaardagen worden gevierd in het boek. Zijn alle kinderen jarig buiten het voorjaar en zomer of worden er simpelweg geen verjaardagen gevierd op Drakeneiland?
Een goede serie die actueel blijft door onderwerpen zoals: groepsdynamiek, leren van je fouten, fouten maken mag, de maatschappij, hoe regels automatisch ontstaan om te kunnen leven met elkaar, iedereen is van waarde, emoties, heimwee, verantwoordelijkheid, talenten benutten, werken versus ontspanning, naleven van regels, praten met elkaar, achtergronden. In de reguliere maatschappij functioneren kinderen (volgens sommigen) niet of niet door het systeem, terwijl de kinderen op Drakeneiland zonder aanwezige volwassenen een functionerende maatschappij creëren.
