door David ondergaat chemokuren, heeft kuren met leeftijdsgenoten en het vinden van zijn plek in groepen. Hij trotseert cliniclowns, klasgenoten die plichtmatig op bezoek komen en denkt na over Hélène de Boer waar hij verliefd op is.
Genoeg kuren in het boek, ik had een beetje kuren met het boek zelf. Is dit een boek voor jongeren of vooral over een jongere geschreven? Het begin is vlot, even een start maken resulteerde al snel in de eerste 70 bladzijden. Dat komt o.a. doordat David de lezer direct aanspreekt.
Het is origineler, omdat het an sich niet alleen maar gaat over zijn kankerproces. Kuren gaat vooral over situaties eromheen en is daarom geen ‘kankerprocesboek’. Hoe en wat doen of zeggen personen/naasten als je kanker hebt? Blijkbaar veel hetzelfde (volwassenen): beleefde meelevendheden die niet altijd oprecht voelen. Of ongemak voelen en willen opvrolijken (klasgenoten): wat bespreek je met iemand met kanker en waarom opvrolijken? (David zou vrolijker zijn als de verplichte bezoekjes er niet waren, maar dat zeggen is onaardig.) Bovenstaande beschrijving over cliniclowns is bijvoorbeeld maar één scène, je leest hierover voornamelijk tussen de regels door.
Hoekstra hanteert veel ironie, zwarte humor en zelfspot. Het maakt het onderwerp kanker/ziek zijn minder beladen, maar het zal per lezer verschillen of je ervan houdt. David kijkt op deze manier naar zichzelf en als je het mij vraagt is dat enerzijds een vorm van ontdekken hoe je bent t.o.v. anderen en een vorm van onzekerheid. Anderzijds komt mijn persoonlijkheid en houding niet overeen met hoe ik de attitude van David ervaarde. Al begrijp ik ook dat, als je ziek bent, je meer tijd hebt om na te denken. Bijvoorbeeld over hoe je de gutmenschen uit Haarlem ervaart.
Maar ergens op de helft wordt het voor mijn gevoel meer van hetzelfde, scenes die er minder toe lijken te doen of waardoor de boodschap afvlakt. Als je mij had gezegd dat bijvoorbeeld Jort Kelder dit boek had geschreven, zou ik niet direct ontkennend reageren. Met in mijn hoofd de toon waarop Kelder praat, las ik dit boek, blijkbaar deed de schrijfstijl en observatiewijze mij daaraan denken. Zijn er 14-jarigen die weten hoe een ‘weldenkende D66’er’ er uitziet? David komt sowieso erg welbespraakt over en een aantal gedachten en uitspraken vond ik niet passen bij deze leeftijd. Te rijp?
Kuren is genomineerd voor Beste Boek voor Jongeren. Is dit een boek voor jongeren? Lastig in te schatten. Ik vond de grovere woorden ook niet echt nodig zoals kankergroot huis en kutcadeaus. Die laatste lijkt mee te vallen, maar waarom? Ik kan het redelijk plaatsen in de 14-jarige David die deze woorden gebruikt en er vooral meer bij wil horen. Ergens kan ik mij voorstellen dat jongeren van nu dit boek kunnen waarderen. Sneller, gevat, groot, direct aan de lezer geschreven, populairdere woorden; zou best kunnen. Toch een generatieverschilletje?
De positieve reviews die ik zag waren allemaal van volwassenen, van jongeren heb ik ze (nog) niet gevonden. Na een week af en toe erover nadenken: het voelt voor mij als te hip geschreven, personages voelen vrij eendimensionaal, de omgeving en personages voelen geprivilegieerd en het voelt als belachelijk maken van een groep mensen.
Een hak op de tak leesbeleving; een weergave van mijn wisselende gedachten en kuren.
Het boek voelt enigszins als een cabaretvoorstelling waarin (geprivilegieerde) mensen op de hak worden genomen en voor de maker is het fijn dat het publiek dat grappig vindt/waardeert. Wellicht ben ik dus niet het juiste publiek en niet de juiste generatie die dat aanspreekt.
Of het bekroond wordt met de titel Beste Boek voor Jongeren? Geen idee, de huidige generatie jongeren mag (gelukkig) kiezen!
Thijs Hoekstra, Kuren, Das Mag, 2025, 208 blz., 9789493399471
