door Een derde deel van een trilogie nomineren, vind ik interessant, want een trilogie is vaak niet voor niets een trilogie. De boodschap dat de boeken los te lezen zijn van elkaar, klinkt in mijn oren vaak ook als een marketingstrategie. Zeker als op de achterkant de volgende quote staat: ‘overtuigend en ontroerend einde van de geweldige Tue-trilogie’.
Een paar van deze delen heb ik weleens gezien, maar geen aantrekkingskracht gevoeld om te bekijken en/of op te pakken. Na het lezen van Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn voelde het alsof ik er niet per se bij had hoeven zijn. Flauw, maar waar. Op dit moment ben ik voornamelijk benieuwd of ik dit boek anders had gelezen of ervaren als ik de eerste twee boeken had gelezen. Deze keer ben ik het wel eens dat dit boek los te lezen is van eerdere boeken. Uit het verhaal maak ik op dat de eerdere delen gaan over het verleden van Tue, zijn thuissituatie en dus de reden dat hij in dit in dit derde boek geen huis en thuis meer heeft. Positief dat dat niet verder uitgewerkt werd, want regelmatig wordt een trilogie van begin af aan gelezen en krijg je deze informatie dus eerder.
Het begin las best goed en veelbelovend, zowel qua schrijfstijl, de korte hoofdstukken, de onderwerpen en prima vertaling. De 17-jarige Tue raakt dakloos, zwerft op straat, terugkeren naar zijn ouderlijk huis is een no-go, werkt, slaapt tijdelijk bij een collega (nou ja tijdelijk..), zoekt een huis (hm.. ‘zoekt’) en heeft af en toe contact met zijn moeder.
Hij maakt gebruik van de goedheid en diensten van anderen en lijkt dat ook wel prima te vinden. In het begin was ik best enthousiast, maar na zo’n 40/50 bladzijden voelde het alsof het verhaal uit de bocht vloog. Nu ik eraan terugdenk gaat mijn beleving vooral over wat Tue deed en hoe ik hem ervaarde: ik vond hem ronduit asociaal.
Wat mij betreft is de achterflap ook misleidend, want dit was bijna het gehele verhaal. De laatste 2 zinnen staan ongeveer gelijk aan de laatste 40 bladzijden. Het voelt als wachten op zijn zoektocht naar een ‘thuis’, er blijft weinig over voor ontdekken van het verhaal. Misschien dat dit verhaal nog net iets ‘beter’ eindigde als de laatste 2/3 hoofdstukken er niet waren.
Met het lezen van deze zin op de achterflap ‘Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn’ is een rauwe maar humoristische roman over buitenstaanders, ontheemding en het vinden van een thuis, voelt het alsof ik het niet helemaal begrepen heb. Misschien hoopte ik dat het toch op een bepaalde manier meer/specifieker zou gaan over het vinden van een thuis, ontheemding en buitenstaanders. Ik denk dat mijn conclusie is dat ik als mens anders ben, niet zo asociaal als Tue. Vaak ben ik te nuchter voor de zin ‘ik voelde het niet’, maar dit keer moest ik daar toch aan denken.
Deze nominatie voor Beste Boek voor Jongeren kan ik niet helemaal kan volgen. Qua verhaal heeft het te maken met weinig tot geen herkenning kunnen vinden in een asociaal hoofdpersonage. Positief is dus wel dat het los te lezen van de eerdere twee delen én de korte hoofdstukken. Heel benieuwd wat jongeren hiervan vinden, voor mij zou het geen winnaar van de prijs zijn, ook omdat ik mij afvraag of dit boek door jongeren opgepakt zou worden.
Wie weet zoek ik het eerste boek over Tue wel op, toch nieuwsgierig of ik dan anders naar dit derde boek van de trilogie zou kijken.
Thomas Korsgaard, Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn, vertaling Lammie Post-Oostenbrink, Ambo | Anthos, 2025, 255 blz., 9789026364945
