door Boeken die ik dit jaar gelezen heb en goed zijn, maar waarover ik niet lang van stof ben.
De Reichenbachs is een eigentijds verhaal met vlotte schrijfstijl, er staan namen en gebeurtenissen in die in 2024-2025 belangrijk waren. De familie is dan wel Haags/heeft Randstadgedragingen uit de upper class, maar juist omdat Berend Sommer enkele scènes misschien wat grotesker heeft aangezet (zoals de zeevruchtgerechten waaraan het boek het omslag ontleent) voel je je als lezer een plezierige buitenstaander. Niet alsof het vreemd is dat je de politieke werkomgevingen van ouders Jaap en Willemijn niet kent, ze daardoor veel werken en Serge en Juliette deels opgroeien met een au pair. Altijd geld genoeg, ook al meent Jaap hen met werelds besef te hebben opgevoed. Moest er een beetje om lachen toen ik in zijn hoofdstuk zat.
Om Serge moest ik ook lachen, deze ietwat slapjanus. Als ultieme hobby heeft hij i.p.v. thuis in hotels naar de wc gaan, dat kan alleen in een grote stad natuurlijk. Hij maakt nog het meest mee via bijpersonage Frank.
Juliette heeft de meeste flair en doortastendheid van het gezin (nu Willemijn na het ministerschap met een soort jarenlange burn-out in een kliniek zit). Oorlogsverslaggever voor tv, regelmatig naar Oekraïne, iets wat ze met veel geluk en gemak en weinig voorbereiding lijkt te doen.
Naast een roman over een uiteengevallen gezin is het ook een toneel voor de nationale politiek. Sommer lijkt er zelf kritisch op: een omgeving waar verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven zodat andermans kop rolt als er miljoenen niet goed besteed worden.
Er is veel te beleven in en met De Reichenbachs. Daarom: ik heb me vermaakt, het las goed en er valt over door te praten. Tip als je een leesclubboek zoekt!
Ieder jaar wordt de Van der Leeuw-lezing in de Martinikerk georganiseerd met een buitenlandse spreker als hoofdgast, die met een Nederlandstalige coreferent wordt aangevuld. In 2024 verzorgden David Mitchell en Ionica Smeets de inhoud. Omdat ze gezamenlijk de kracht van verhalen lieten voelen, besloot Uitgeverij kleine Uil de lezingen te drukken. Aangevuld met de achtergrond van deze lezing en een interview met David Mitchell in de Volkskrant, ligt er met Leven in de Tower of Story een kleinood voor de verhalenverzamelaar.
Zeker als je Mitchells oeuvre kent, wil je dit lezen. Het vertelplezier spat van de woorden af, en passant vertelt hij het verhaal van de Grote Boze Wolf op een andere manier en lanceert hij het begrip ‘iwath’.
Smeets vertelt over de lessen die zij van hem leert voor de Wetenschapstoren. Want verhalen kunnen wel zonder feiten, feiten echter niet zonder verhalen. Toehoorders zouden van wetenschappelijke studies misschien meer onthouden als experts minder binnen de gestelde wetenschappelijke schrijfkaders moeten schrijven. Ook daar meer iwaths graag.
*iwath = I was there, details waardoor een verhaal echter overkomt
