door De zee hoorde bij hem. En Pietro hoorde bij de zee.
Het is 452 na Christus, Pietro (14) is varkenshoeder en leidt een rustig bestaan tot de Hunnen wel erg dichtbij komen nadat ze het Romeinse Rijk zijn binnengevallen. Pietro moet zich bij het leger melden. Als soldaat sluit hij vriendschap met o.a. Justina en zonder dat hij het doorheeft blijkt hij uiteindelijk een belangrijke rol te spelen in de totstandkoming van Venetië.
In het voorwoord geeft Morosinotto aan dat hij hier en daar wat vrijheid heeft genomen, bijvoorbeeld over Atilla de Hun. Atilla komt voor in het verhaal, maar hij geeft aan dat over de Hunnen niet bijzonder veel bekend is. In ditzelfde voorwoord spreekt Morosinotto de lezer direct aan en verduidelijkt op een goede manier alvast een aantal Romeinse begrippen. Het directe aanspreken van de lezer zal voor de een beter werken dan voor de ander.
Een paar van Morosinottos boeken liggen al even klaar op mijn te lezen stapel. Nu ik De zoon van de zee las, vraag ik me af waarom deze titels nog ongelezen zijn. De schrijfstijl is vlot, soepel en het verhaal duidelijk. Het grotere lettertype en bijpassende illustraties van Lucrezie Buganè dragen zeker bij aan een fijne leesbeleving. De sfeer van het Romeinse leven vond ik goed naar voren komen, voornamelijk door de illustraties. Deze verbeelden het verhaal in de sfeer van de Romeinen. Verwacht dus geen hedendaagse illustraties, dat zou misplaatst zijn in dit boek.
Als Pietro als soldaat is opgenomen na wel vier hele dagen training, is het de vraag wanneer hij terugkeert naar zijn woonplaats. Van zijn moeder heeft hij als aandenken een halve munt gekregen waar ‘Da Mar’ opstaat. De familienaam van zijn vader. Betekenis: De zee. Als hij onderweg voor het eerst de zee ziet, voelt hij sterk dat hij bij de zee hoort. Ondanks de fysieke strijd zoekt Pietro ook naar zijn echte vader.
In het verhaal zitten meerdere onderwerpen en sommige voelen een beetje kort door de bocht. Een goed onderwerp is de realisatie van Pietro, maar ook Justina: ze groeien beide op in heel andere bevolkingslaag. Justina is de dochter van de Clarissimus, Pietro is ‘maar’ plebs (het gewone volk). Het maakt de verschillen tussen hen en verschil in definities duidelijk tussen arm en rijk, adel en gewoon volk, maar ook man en vrouw, verplichtingen en vrijheid.
Net als de ontwikkeling van Pietro verloopt ook het einde ineens best vlot en goed. Hoewel het fijn is dat een hoofdpersoon (weer) werkt aan een beter leven, voelde de snelheid ervan en grootte van de heldenrol van Pietro uit balans in vergelijking met de rest van het verhaal.
Als je De zoon van de zee vergelijkt met de eerdere boeken van Morosinotto bevat dit boek een makkelijkere schrijfstijl dan lezers van hem gewend zijn. Het maakt dit boek wel toegankelijker voor meer lezers, omdat niet iedere jeugdige lezer zijn eerdere boeken gemakkelijk vindt lezen. De vertaling van Manon Smits en Pieter van der Drift vond ik overigens prettig en goed leesbaar.
In het dankwoord is te lezen dat dit het eerste verhaal is, het begin, van de familie Da Mar en er meer boeken komen. Persoonlijk ben ik benieuwd of de verhaallijn rondom Pietros vader wordt uitgebreid. Stiekem hoopte ik hier al op in dit verhaal, maar nu ik weet dat er meer verhalen zullen komen, lijkt dit een logische keuze. De lezer zal ongetwijfeld meer willen weten over de herkomst van Pietros vader en de munt.
Het is dus wachten op het volgende boek van Morosinotto. Wat een geluk dat ik dan nog ongelezen titels heb ik liggen!
De zoon van de zee is geselecteerd als titel voor De Leesjury 2025-2026, groep 5 (12-14 jaar).
Davide Morosinotto, De zoon van zee, vertaling Manon Smits en Pieter van der Drift, illustraties Lucrezie Buganè, 2024, Pelckmans, 391 blz., 9789463377874
