door Wat een mooi liefdevol en vooral waardevol prentenboek is de eerste gedachte bij het sluiten van ‘Een doos vol herinneringen‘.
Op de omslagillustratie is de doos die het beertje omarmend draagt gesloten. Het titelblad laat een glimp van de inhoud zien. Een knuffelkonijntje is zichtbaar, een roze, en op het deksel een roze hartje. De naam Bel kun je lezen op beide illustraties.
In combinatie met de titel van dit prentenboek ‘Een doos vol herinneringen‘ kun je vermoeden waarover dit verhaal gaat.
Een prentenboek over verlies en afscheid pak je meestal niet zomaar op. Vaak is het voor een proces van verwerking en troost en toch is dit een verhaal dat door vertelwijze en zeker de illustraties ook geschikt is om bij interesse ieder moment op te pakken. Gewoonweg voor inleving, bewustwording, misschien een gebeurtenis in de omgeving, mogelijk bij huisdieren als één ervan overlijdt die ook het maatje kunnen missen.
In dit verhaal vertellen papa en mama Beer aan Kleine Beer dat er een baby komt. Kleine Beer is helemaal blij en ziet het al helemaal voor zich dat de baby straks bij hem op de kamer komt slapen. Het beertje wordt meegenomen in de voorbereidingen. Je ziet een wiegje, de eerste was, wat speelgoed en liefdevol wordt het roze konijntje alvast in het wiegje gelegd.
Het verwachtingsvolle en blije zie je terug in de mimiek van de berenfamilie totdat je een blad omslaat en het moedeloze verdriet je tegemoetkomt. ‘De dokter heeft gezien dat het niet goed gaat met de baby.’ Kleine Beer staat eerst nog met een blik roze verf en kwast in handen, daarna zijn de handjes letterlijk leeg. Hij begrijpt de essentie niet gelijk, wel ervaart hij acuut het intense verdriet.
Kleine Beer wordt meegenomen in het afscheid van baby Bel. Je ziet een plaat met vier beren, er wordt niet om de waarheid heen gedraaid. ‘Maar baby Bel is dood.’ Baby Bel ligt heel stil. ‘Dood zijn betekent dat je niet kunt bewegen, niet kunt eten, niet kunt huilen en niet kunt lachen‘. Er is ruimte voor Kleine Beer om vragen te stellen, elkaar te troosten, gedachten te uiten. En dat allemaal in te begrijpen taal voor jonge kinderen, terwijl oudere kinderen dit niet als te kinderlijk zullen ervaren en ook voor hen dit verhaal helpend kan zijn.
En dan komt het doosje in zicht van het omslag. Baby Bel mag niet worden vergeten, maar hoe doe je dat? Kleine Beer gaat naar oma, opa is nog niet lang geleden overleden en al pratend ontstaat er een goed idee. Het grote verschil tussen opa en de baby is dat van de ene veel foto’s zijn en van de andere nog niet. Een herinneringendoos is een alternatief voor een fotoalbum. Een doos waarin ze allemaal iets stoppen zodat Baby Bel in hun herinnering blijft. Daarna volgt het werkelijke afscheid, er was al genoemd dat iemand die is overleden niet fysiek lang in het gezinnetje kan blijven, wel de doos met tastbare herinneringen.
Een doordacht en ontroerend prentenboek over afscheid moeten nemen van een nieuw, te verwachten kindje. Prachtige evenzo liefdevolle illustraties in warme tinten waarin emoties goed tot uitdrukking komen. Eén ding valt op: ‘herinneringen maken’, herinneringen heb je en ervaringen doe je op, wel is heel mooi en passend ‘de herinneringendoos’.
Een prentenboek waaruit de liefde spreekt voor ieder – die ooit en daarmee nog steeds – bij het gezin hoort.
Om met de eerste gedachte af te sluiten: Wat een mooi liefdevol en vooral waardevol prentenboek is ‘Een doos vol herinneringen‘. Een aanrader voor ieder moment en speciaal op momenten wanneer aan iedere vorm van troost hartverscheurend nood is.
Marlien Crooijmans, Een doos vol herinneringen, Clavis, 2023, 32 blz., 9789044849998
Deze titel is opgenomen in het dossier ‘Wie gemist wordt is nooit ver weg’
