door Mia voelt zich niet op haar plaats, gewoon niet zo thuis, zomaar op een ochtend als ze wakker wordt. Het is eerste wat ze doet is in de badkamerspiegel kijken. Maar nee, ze ziet er nog precies zo uit als voordat ze ging slapen. Onderweg naar school vraagt ze zich af of anderen het kunnen zien aan haar, het ‘anders’ zijn. Ze probeert echt wel om mee te doen tijdens de pauze en ook in de klas, maar toch. Mia gaat op onderzoek. In de bibliotheek, naar de huisarts, maar ook hier komen geen antwoorden uit of de bevestiging dat ze anders is. Ze voelt zich een eenling in de massa. Kan ze wel ergens bij horen? En net als ze de wanhoop nabij is, verschijnt er iemand die zegt ‘Je lijkt anders…‘ en vervolgens ‘Ik ben ook anders!‘.
Door de eerdere prentenboeken ‘Als verdriet op bezoek komt‘, ‘Waar geluk begint‘ en ‘Waar is de kat?‘ kan het niet anders dat je de naam Eva Eland herkent en deze ‘Anders’ ook oppakt. Waar eerder de kleuren zachter getint zijn, springt dit prentenboek direct in het oog door kleur en tegengesteld perspectief van het hoofd van Mia. Hetzelfde is risoprint-techniek *) met Pantone-inkten en het reliëf op het omslag.
Ieder genoemd prentenboek bevat een emotioneel thema. Het je nergens bij horen wordt in ‘Anders’ invoelbaar in zicht gebracht in de illustraties door het in bijna geheel roze gehulde meisje met evenzo knalroze haar. Aan houding en gezichtsuitdrukking is de moedeloosheid direct af te lezen. De bijna minieme tekst geeft met rake woorden het gevoel en de situatie exact weer. Omdat niet expliciet wordt genoemd waarom Mia zich anders voelt, geeft het kinderen herkenning naar eigen invulling.
De jonge lezer die zichzelf hierin herkent zal het eerste gedeelte spannend vinden, maar hoeft niet helemaal tot het eind te wachten voordat er lucht in het verhaal komt. Als het figuurtje met het knalblauwe haar in beeld komt zal er bij het omslaan van de bladzijde vast een glimlach verschijnen bij de kijker. Twee tegengestelde gezichten, de ene met een glimlach, de ander met een soort van afwachtende schrikreactie. Terugbladeren voor het perspectief is een logische handeling. Geweldig gedaan.
Ook dat op ongeveer de helft van het verhaal een zich ander ‘anders voelend’ figuurtje in beeld komt dat hetzelfde ervaart dan Mia geeft hoop of mogelijk bevestiging dat er altijd iemand kan zijn die hetzelfde voelt/denkt/handelt als jij.
Na de twee groot in beeld gebrachte hoofden wordt in een aantal kleinere illustraties in beeld gebracht hoe de vriendschap van voorzichtig naar hecht ontwikkelt. Ze spelen vervolgens vanzelfsprekend samen tussen anderen. Anderen die het tweetal totaal niet anders vindt. De oplettende kijker zal dan ook opmerken dat op dat moment het roze jasje met capuchon is verdwenen.
Het is mooi en goed om daarna ook een aantal spreads te zien waarop Mia weer alleen is afgebeeld op plaatsen waar andere mensen zijn of kunnen zijn. Alleen maar niet eenzaam. Anders maar wel oké, ze is wie is.
Een waardevol inclusief prentenboek dat juist door niet te benoemen wat anders voelt of is meer kinderen kan aanspreken en juist een aanleiding kan zijn tot te gaan bespreken. Op de tekeningen van beide schutbladen staan onderwerpen (de olifant!) weergegeven die een gedachte en dus onderwerp kunnen zijn waardoor een kind zich anders voelt. Een goede spanningsboog, korte tekst, duidelijke veelzeggende illustraties en een te herkennen vaak intense emotie maken ‘Anders’ tot een waardevolle toevoeging aan de prentenboekcollectie.
Eva Eland, Anders, Leopold, 2025, 32 blz., 9789025889074
*) kijk graag voor werkwijze of indruk op o.a. het Instagram-account van Eva Eland.
