door Een prentenboek waarbij je acuut valt voor de geweldige omslagillustratie van Catharina Valckx. Vervolgens zie je op het schutblad het duo konijn en mol innemend als grote vrienden op het titelblad afgebeeld. Een voorzetje op wat komt.
Benno het konijn heeft de zaakjes goed voor elkaar. Een fijn huis, hoog en droog op een heuvel. De kachel brandt, een kop thee en met een boek in de leesstoel. Hij is nogal in zijn nopjes met zijn eigen huis en vooral dat hij het óp de heuvel heeft gebouwd nu het zo ontzettend veel en hard regent. Terwijl hij genoeglijk zit te lezen zie je door het raam de boel buiten onderlopen.
Benno schrikt zich dan ook een hoedje als er ineens met getril en geschok een snuit door de vloer heen komt.
‘Aha, een leeg mollenhol!’ zegt het mollenhoofd, ‘en nog droog ook. Heb ik even mazzel!’
Benno reageert boos door schrik en omdat zijn huis geen hol is, maar ook dat zijn vloer nu stuk is. Mol Leo stapt druipnat even binnen en stelt zich voor. Het konijn deelt hem gelijk mede dat hij niet kan blijven en terug onder de grond moet. Het is bijna zielig zo Mol daar staat te druipen en met zijn pootje wijst naar het gat want teruggaan is geen optie: ‘Het is veel te nat onder de grond. Wij mollen zijn gravers, geen zwemmers!‘ Benno strijkt zuchtend met de poot over het hart, vanavond mag Leo blijven en zegt net nog niet: morgen weer ophoepelen en het rijk weer voor mij alleen.
Terwijl de ene van vermoeidheid direct warmpjes bij de kachel in slaap valt, ligt de ander dromend te woelen in bed over de gebeurtenissen. Mol Leo pakt het instinctief, misschien bewust, goed aan. Hij zorgt voor ontbijt en vertroetelt Benno met allerlei lekkers. De optimale verzorging werpt voorzichtig zijn vruchten af. Het konijn vindt de ongenode gast stiekem wel leuk, maar regels zijn regels en begint aan een opsomming huisregels. Benno is nauwelijks begonnen of het duo ziet een bootje aankomen. Nog meer drenkelingen!
De ene na de andere verschijnt in Benno’s huis. Ouder, jong, groot of kleiner. Ieder krijgt of vindt een plekje om bij te komen van de watersnood. Leo heet ze spontaan welkom aan wat nu de oever is, Sofie de eekhoorn gaat uit van het goede in een persoon en denkt dat Benno expres zijn huis zo hoog heeft gebouwd om anderen te kunnen helpen. Je hoeft de tekst niet te lezen om zijn reactie te weten. Geweldig hoe illustraties de emoties als bijv. blij, tevreden, teleurgesteld of beteuterd weergeven.
Een prachtige zin legt niet alleen de vinger op de zere plek, het geeft ook aan hoe helpend Leo voor Benno is: ‘Om ander dieren te helpen. Alleen wist hij dat toen zelf nog niet!’ en een gast lijkt ineens een dierbare vriend.
Een vriend die het voor elkaar krijgt door gewoon zichzelf te zijn, een paar woorden en een liefdevol gebaar dat Benno de volgende keer zélf aan de waterkant staat om dit keer Oehoe de uil op te wachten.
En als alle dieren van het omslag binnen zijn en in diepe rust, bedenkt Benno zich dat hij nog nooit zo gelukkig was.
Het fijne is dat een jonger kind zelf het verhaal kan navertellen en of begrijpen door de mooie, leuke illustraties die voor een groot deel het verhaal vertellen. De voorlezer kan door de tekst in begrijpelijke taal dieper ingaan op de essentie van het verhaal: in tijden van nood help je de ander en is iedereen welkom. De illustraties zijn nergens te eng, zo ook niet de gezichtsuitdrukkingen, ze zijn echt vanuit de beleving en gericht op jonge kinderen getekend. De aandacht voor de details is geweldig – druppels uit omgevallen kopje, de druppelvangende emmer op de achterkant -, soms zou je ze zelfs aandoenlijk noemen. Oma Muis die liefdevol wordt toegedekt door Sofie of de slak Bjorn die grappig een slaapplaatsje vindt aan het nachtkastje. De egel Bert leest graag en de scène lijkt precies voor het slapengaan te zijn gesitueerd. Gebruikmaken van beschikbare middelen brengen de sprinkhanen goed in beeld. Het zou zomaar kunnen dat je na het voorlezen de namen Ponk en Tjonk hoort herhalen. Ook draagt bijna ieder dier een eigen enkel accessoire, van een sjaal tot een bril, behalve Benno. Benno is geen vluchteling en kan kiezen welke kleur trui hij aantrekt.
Een zowel leuk als mooi en waardevol prentenboek waarbij aandacht en zorg voor de ander vanzelfsprekend is of wordt. Je huis en daarmee jezelf helpend openstellen voor gasten in nood, maakt rijker en kan waardevolle vriendschappen teweegbrengen. Gasten die verschillend eruit kunnen zien en van een andere familie af kunnen stammen. Benno ervaart de volle betekenis van ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’ en het boek ‘Liefde in het bos’ doet de titel eer aan.
Een verhaal dat een opening kan zijn om een gesprek te hebben over mensen die moeten vluchten door weersomstandigheden waarbij verdiepend ingegaan kan worden op zowel bedreigende realistische situaties als milieu- en klimaataspecten.
Een compliment voor de vormgevers Nanja Toebak en Nancy Koot, het ziet er weer prachtig en aantrekkelijk uit.
En hoe leuk is het als je dit verhaal voorleest voor het slapen: je begint het boek met daglicht en sluit het boek als het bos in het donker is gehuld. Hartverwarmend dit ‘Een huis vol dieren’, leg het neer in de directe omgeving van kinderen.
Paul O. Smid, Een huis vol dieren, illustrator Catharina Valckx, Querido, 2025, 40 blz., 9789045130811
