door Na De Godden broers en Dat soort vrienden wordt het drieluik afgesloten met Er gebeurde bijna niets.
Over het tweede boek schreef ik:
De achterflap is exact wat er gebeurt in het boek, niet erg, er hoeft niet altijd naar iets specifieks toegewerkt te worden. Ik zou kunnen zeggen Er gebeurde bijna niets, maar dat is de titel van boek drie.
Datzelfde zou ik over dit laatste boek kunnen schrijven met als aanvulling dat ik de logica, samenhang en sfeer in dit boek miste. De eerste 80 bladzijden heb ik het boek meermaals weggelegd. Ik ben niet tegen ‘niets’ in boeken, maar dit was wel erg.. nietsig. De resterende 70 bladzijden gebeurde er meer in ongeveer 48 uur totaal, maar helaas voelde ik ‘niets’ bij dit verhaal dit keer. De hitte van New York kwam in boek twee goed over en zinderde zogezegd na. De hitte en sfeer van Parijs voelde ik dit keer ook achteraf niet terwijl dat ik dat juist in de eerste twee boeken zo sterk vond.
In de eerste 70 bladzijden maken we kennis met Callum die een paniekaanval krijgt na een (schat hij in) verontrustend telefoontje van zijn vader. Hij neemt niet op terwijl hij op het station in Parijs staat om de Eurostar te nemen terug naar Londen. In een opwelling loopt hij terug Parijs in. In de 24u daarna blikt hij tijdens een wandeling in de hitte naar neef Harrison terug op zijn tijd in het Franse gastgezin. Afgelopen zomer verbleef hij bij hen, maar hij vond geen connectie. Het voelde alsof het door hem kwam en zijn gebrekkige Frans. Eenmaal bij zijn neef, gaat hij mee naar een klassiek concert, ontmoet hij 2 Fransen, blijkt zijn Frans (gelukkig) helemaal niet zo slecht, verdwijnt de hobo van Harrison en belandt hij op een scooter in nachtelijk Parijs.
Vervolgens heeft Callum een gedachte die korter weergeeft wat de achterflap vertelt en waar de rest van zijn 48 uur over gaat:
‘Op zoek naar Arnaud’ zou een goede titel zijn geweest voor ons nachtelijke drama, waarin we een misdadiger (van een goede familie) door heel Parijs achtervolgen in de hoop verschillende, waardevolle, maar niet aan elkaar gerelateerde objecten terug te vinden en een hoop geld dat waarschijnlijk allang verdwenen was.
Callum beschrijft de start van de rit op de scooter als ‘gekidnapt door het lot’ en zo voelt het boek ook enigszins. Hij ziet wel wat hem overkomt en waar hij in belandt. Misschien heeft daar mijn gemis van samenhang in het verhaal mee te maken.
Om op de titel terug te komen; ergens vind ik die wel goed gekozen. Ja, het beschrijft enigszins de inhoud van het boek, maar toch ook weer niet. Als vriend Mo vraagt wat er allemaal is gebeurd, is het na de 48u van Callum lastig uit te leggen wat er dan heeft plaatsgevonden. Het is makkelijker om te zeggen: bijna niets.
Het is ergens de traagheid van de hitte en daarna meer snelheid door de opeenvolgende gebeurtenissen. Dat zou je als goed kunnen zien, maar helaas beviel dit boek en nominatie voor Beste Boek voor Jongeren mij minder goed. Toch ben ik nog steeds benieuwd naar ander werk van Rosoff.
Meg Rosoff, Er gebeurde bijna niets, vertaling Jenny de Jonge, Luitingh-Sijthoff, 2024, 158 blz., 9789021048871
